PIER

Ik soe sizze, Pier mei ik myn freon wol neame.
Dat is net fansels komd: Pier is in jonge kearel fan 22 jier,
In losse arbeider fan it havenplak; en ik bin in yntellektueel.
– ‘Keamergelearde’ hat men my wol neamd, – en 22 jier bin
ik lang net mear.
Pier is net de earste de bêste; de swiere sekken mei stienkoal
smyt er linich op ’e wein,
En by it sânladen giet syn skeppe efkes hurder hinenwer as
in oar sinen.
Sneins, fan it keatsen, komt er wol ris mei in priis thús;
Dêr kinne wy oer prate as ik him ris te wurden kom.
Dochs giet syn fertrouwen wol fierder, oars soene wy gjin
freonen hjitte meie.
Sa kin it wêze dat eat my bleau; en om’t ik bin dy’t ik wêze mei,
Kin it hjir ferskine as ljocht wjerfarren.