MAARTEDEI

O, de ljurken dy songen sa lûd, sa heech,
Fan ’e himmel dreau it lok omleech;
In blanke gouden sinne
Lei gloed oer alles hinne.

De beammen stienen sa stil oan ’e wei,
Mar yn har bloed wie de soele dei;
De sterke knoppen stribben
Nei nij en hearlik libben.

Om it âlde hûs lei it hiem sa grien,
Dêr haw ik in tôch te dreamen stien;
En de blide jonge strûken
Dy striek ik sêft oer ’e tûken.

Yn mimer tocht ik myn libben nei –
Stil waarden alle fâlden wei,
En ljochte, lichte freugde
Wie alles wat my heugde.