MAAIEDEI

MAAIEDEI

O koele klearens fan ’e maaiedei!
O blanke see, dêr’t triljend ljocht yn blinkt!
O wide koepel, dêr’t de ljurk yn riist
En troch de wulven ierde’ wille klinkt!

Sêft rûst de see; it lân fan blide dream
Leit iepen; ’t is de dei, de stûn’,
Dat kwea en ûnlok fan ’e siele falt
En ierd’ en himmel gean yn ’t hillich bûn.

Hja jouwe it ealste dat de siele wit,
Ta gouden feest; de ierde keart har hert –
In blom dy’t iepen giet as ’t deiljocht riist –
De leafde ta, dy’t sinne en ierde omfet.

O lytse wrâld, dy’t geit fan grutte tiid,
As sjongersfeint wol dichter winne woe,
Wiid om my hinne leit in grutter lân:
It hat syn ein as ’t iv’ge einje soe!