LYTSE FERSEN

Dichters
In ‘drapa’ op âld Yslâns folk hie ’r dicht:
De man trije-pinning wie ferearings plicht;
Dat waard in weldich swiere mantelspanje!
– En hoe hie Wûnser Knillis ’t baitsje ticht?

Aldrussysk kleierswyfke
Elts wist, hja kaam ta kleien dreaun, net bean.
Djip yn har libbe heel it foltsbestean:
Hja brocht it út yn ’e âlde, hieme rigen;
De rouste spotter liet syn triennen gean.

Wy
De kleisang is net mear poëten’ rom;
– Fier fan har ôf ’t analfabetendom.
Mar as der ien oer ’t boekje sit te skriemen,
En wit net hoe, ik laitsje dêr net om.