FAN SNITS

Snits is de stêd fan Douwe Tamminga en Anne Wadman,
En domeny Wumkes hat dêr syn jierren tahâlden;
Age en Herre, foarmannen fan de histoarje, binne dêr ta
de ierde komd.
Wat hoecht der folle mear fan sein te wurden?

As it noch Frjentsjer wie, wêr ik dat fier tebinnenbringen fan
haw:
Mei de feint op de seas nei de âlde dokter Banga ta,
Lyts mantsje mei in lange swarte jas oan en in wite halsdoek,
Yn in keamer mei sa’n hege spegel tusken de finsters; âld
professoarehûs?

Mar dan ek nei Snits ta, op ’e seas, in septimbermoarn;
(De wei ta de wittenskip, út it boere bestean wei).
In man bûcht him nei my ta om my fragen te dwaan;
O domeny, hoe min moat er ús Latyn achte hawwe!

Mar ik mocht dochs nei dat gebou ta oan ’e kant fan ’t âld
tsjerkhôf;
Moarns de Skarnesteech troch, by it winkeltsje fan Bos lâns,
Wêr ik ienkear, in sinteklaasjûn, dy moaie dame seach,
Sa as hja mei ús, wat skruten, de dobbelstiennen útsmiet om
de priis te beheljen.

Dy skoalle wie oars sa min net, mei syn brêge fan Caesar en syn
Grykse timpelwrâld,
En syn lytse triomfen as myn oersetting fan Thucydides de
goede wie.
Mar de doar fan de literatuer kaam foar ús net sa fier iepen;
Dat moast wachtsje oant de Nieuwe Gids my yn ’e hannen
kaam.

En no is it 500 jier lyn dat dy stêd syn eigen rjocht krige,
En yn har eigen taal hawwe hja har rjochtspraak beskreaun,
Fan Bocke en Snitsera, fan schelinge en schortinge;
Mar Pier, mei it oarlogjen noch yn ’e holle, rint net nei it
Rjocht ta.

Dit is no it dicht dat hja fan my hawwe woenen;
Rime docht it net, allinne mar wat boartsje.
Mar in earnstich âld man, dat is ommers om skou foar
te wêzen,
En hat er de wiisheid wol fan de âld gonger waans jonkheid
noch libben is?