FAN LIBBEN EN DEA

Wêrom soe ik, bejierre man, it net bestean oer libben en dea
mei wat reden te kommen,
En dan net beslipe nei rym en mjitte, mar sa’t de siele it foar jin
stelt?
De dea sprekt my ta yn de frjemde mannichten fan Ruslân,
mar ek yn de inkelen, dy’t myn jonkheid kennen hat.
Hjoed is it in Joadsk hearke, dy’t jinsen yn jonge tiid myn freon
hjitte koe,
Juster wie it in boereman, dy’t ik wend wie noch sa deis te
begroetsjen, as er yn ús stêd syn kuier makke;
En it hat ek wol in miich west, dy’t ier nei in oar wrâlddiel
ferfoer.
Hja hawwe har libben ôfmakke en binne ús foargûn de
swierste
fan alle wegen lâns;
Har stik stiet beskreaun yn syn opgong en delgong as yn in
boek opsteld fan it Albegripen.
En myn eigen libben sjoch ik oan, dêr’t de lêste siden yn
ûntbrekke (as de eindichste etappe fan in safollesteatetocht)
Ik lit de blêden troch myn hannen glide en freugden en
eangstmen gean my wer as bylden foarby.

Dan ferskynt my de filosoof, dy’t ik sa faken seach mei syn
heech, wat houten stal en syn losse mantel;
En ik hear wer de wurden fan in godbeleard man oer syn lêste
dagen: hoe’t er folle frede hie, al wie er dan monist.
Mar wêrom soe der gjin frede wêze, as it iene wêzensbegjinsel
opnomd wurdt yn it alomfetsjende lyksoartige?
– Haw ik dy frede? Sil ik dy frede hawwe? Haw ik de ierde
net te leaf?
O de waarme sinne fan dizze winterdei! O it ûntsachlike dat
om ús hinne is!