DY LIBBENS

En al dy libbens, mânske galerij!
En elts in blêd yn it Boek, in koart ferhaal,
Mar ’t wint gjin priis, ’t is te konvinsjoneel.

En dochs, en dochs, it hie syn eigen doel:
Opwaachs út d’ ierd’ sa ’t dy dêr lei,
De bloei fan eigentiidske ieu.

Foar my wie der in wurd, in laits;
Eat fan harsels: betrou útsûnderlik!
Hja hienen my yn rjochtlik neibestean.

Sa waard ik opbrocht as in mienskipsbern.
En om my hinne lei de ierde, ryk;
Dêr hie ’k myn stee as einierd bouwersman.

Geef een antwoord

Deze site gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.