DICHTERS STOFFE

Wat fan it libben jout ús de dichtersman.
It mei wêze fan in Aldfrankyske keningssoan of in Spaansk
matroazelodske,
Of faaks mar fan ‘ons Henk’ dy’t yn ’e ‘bieskoop’ komt.
By my giet it faak wol oer Frysk boerefolk;
Yn ’e útlânen bin ik sa net thús en de bioskoop is my ek net
hiem –
Dan is it by jo gau ris in âldere frou, sa sei my in skriftekundich
man,
Der moat in âld minske west hawwe, fan wa’t jo in bult
hâlden ha.
En, sis ik sels, it is ek wol ris ien dy’t it libben net alhiel oan koe,
En is it net faker in wyldenien as in sedigen? – O, hja sille my
wol fine!

Der binne dichters tsjinwurdich dy’t in lúsjefersprikje en in
koalsblêd beneame doare,
En al it ûnnoazele dat de siele bewege kin.
Der binne, waam strekke net rym en mjitte ta goddelik
prinsyp,
Mar it libben en syn sljochte wierhaftichheid.
Hja sille it folk net winne mei deastek en moannenacht en net
is de hege skiente fan de inkelen har begryp.
Mar yn har sil gearkomme fan it wêzen fan alle wrâld.