DESELDE BLIUWE

‘Jo bliuwe dochs jimmer deselde,’ sa sei my in freonlik man.
Mar hoe soe ik deselde bliuwe as sa mannichien my ôfstjert,
en elts nimt eat fan my mei?
Sa haw ik ‘Boer dy’t stjert’ mei belibbe, en my is foargien dy’t
nei my komme sillen hie;
Hja geane fuort en âlde libbensmienskippen nimme in ein.

Hjoed haw ik wer myn kuier makke de greide troch by it âld
hôf lâns.
Deselde bliuwe? Mar by in pôle gers kamen de triennen my
yn ’e eagen
En de beammestompen brochten my oan ôfbrekken en
fergean.

Mar dan sjoch ik dy boerekeamer mei it âld minske fan 87 jier,
dy’t in baitsje sit te laapjen.
Hja wit noch dat ik berne bin: de feint yn ’e bolderwein kaam
om it oan te sizzen.
Har stimme hat de âlde enerzjy; hja siket no in help yn ’e
húshâlding, mar hja wolle allinne by in ‘man alleen’.

Yn ’e keamer om har hinne fjouwer klokken, mar gjin ien hat
de nije tiid.
Deselde bliuwe, deselde bliuwe, komt soks dy net benei?
O jimme tiidfersetters! O jimme ‘it folts syn wêzen kenne
litte’-wollers!