DE STED

Wiid oer ’t lân seach ik it stedsje
Dûken yn ’e fierte op;
En oer ’t read fan dak en muorren
Grutsk omheech ús âldfolks tuorren,
Ut ’e flakke greiden op.

O, dy stêden as hja rize
Ut ’e lege ierde wei!
Dat is ’t sterke, machtich libben;
En wa’t d’ ieuwen oer beklibben
Hienen hjir har ljochte dei.

Krêft en fleur en blide dagen
Seit it fiere stêdsbyld ta.
 O, as oer de bleke finne
Ier de lange skaden rinne
En dyn ljochten blinke sa!