DE BUTHUSBANK

Folkertsma wol hawwe in boer, dy’t boer ôf waard, moast yn
syn eigen doarp bliuwe.
Ik tink Albert-om soe him wol gefallich west ha yn syn âld húske
yn ’e buorren, dêr’t er moarns útstappen kaam om earst wat
oan it wurk te gean yn sa mar in boer syn finne.
En letter benammen doe’t er húshâlde op in stâl yn syn
soane bûthûs.
En Piebenga soe noft hân ha oan syn boerekultuer, as er him
sjoen hie mei syn hege hoed op, mei eintsjes tou byinoar
hâlden, en mei syn itensfoarke dêr trochhinne stutsen;
En folle sil er ferkeard hawwe op ’e bûthúsbank, mar hy prate
Hollânsk wurdt der sein!
Op ’e selde pleats hat Fermer-om tahâlden, dy’t mear sjen koe
as wol goed foar him wie;
Nei syn dea hat de buorren noch trije oeren de klok
foar him let.

Mar dy bûthúsbank sit my wat dwers.
Ik moat dochs syn wêzen ferstien ha, sa’t er yn it grutbûthús
syn stee hie – rêstplak yn libben fermidden.
Dêr sieten dochs jûns dy famkes mei katten om, as ien fan
har by ús it melken learde;
Dêr siet dy huzaar, broer fan ’e feint mei ferlof, en tsjin syn
broer sei er: ‘Ik bin net mear bang fan dy’;
– Der waard letter sein dat er elts oan koe op Seakele fan
Penjum nei –
En no haw ik dy âlde freon – soe er deselde noch wêze? –
alheel fersake!

Piebenga seit wol dat de grûnen goed binne, mar ik wit net,
ik wit net…
En dat hawwe net de artystekroechjes dien, mar
yntellektuele fermiddens bin ik net alhiel frij fan bleaun.
O Albert-om en Fermer-om! – Mar hja glimkje bemoedigjend
en ik hear, tinkt my, Fermer-om sizzen:
‘Soa, do mochtste leare? Leare fan sinne, moanne en stjerren
en fan alles wat dêrûnder en boppe is?
En do hieste pompier genôch om it allegear op te skriuwen?
Dy bank wie goed as dy âld fekke my ta de doar útjage; mar do
biste lokkich! do biste lokkich!’