AS IK OPDROEGEN WURD

As ik opdroegen wurd sil der net – as by Slauerhoff – in jong
feintsje fan fieren te gûlen stean
Om’t syn dichter fuortgong;
Ik bin de sjonger net foar in jong manminske, dy’t it lân te
lyts is of de wrâld te ûnrom.
De wrâld is my grut genôch; ik soe hast mei Fryslân ta kinne
as hja dêr wat keareleftiger wienen;
Fan ’e tiid safolle as fan lânstreek besloech ik, en fier yn it
Fryske libben rinne myn woartels.
Mar de jonkheid smyt wei it ferline, en har ynlikst fielen sil ik
net útdrukke kinne;
As ik jonge freonen hân haw, myn sangen binne har frjemd
bleaun.

As ik te hôf brocht wurd hoecht der gjin ien te skriemen;
Ik bin net weinomd yn ’e opgong en de bloeiaard fan myn
wêzen hat him wol iepen dien.
Mar as de klok begjint te lieden – sa riist it foar my op –
Soe der dochs net wat trilje kinne yn dy oare stompen en
spitskes, sa’t hja fier yn it rûn my kundich wienen?

Hear dy lange skraits fan Koarnwert ris – sil ien sizze – dat is
foar dy soan fan Piter Obes,
En Peinjum en Skraard en Allingawier hâlde strammer har
âlde hollen,
Mar Wûns sjocht by him del nei âld master en Harmen
Wiebes, en Skuzum en Piaam hawwe foar har tûzen
goudbeljochte stûnen.
En as it wer stil is, en Koarnwert slacht de holle sa net mear,
Dan sil er sizze: by my is er weikomd en by my komt er wer.