ARBEIDERSHUS

Lang haw ik nei it arbeidershûs sjoen;
Hat ea in pleats my sa fêst hâlden?
Oan gjin dyk, oan gjin feart, stiet it midden yn ’e greide.
It sil in dûbeld hûs wêze, mei de skoarstien yn it midden foar
beide keamers.
(Ik haw heard dat der in lyts bûthúske efter is.)
De muorren binne wyt, it dak is read, sa as dy âlde huzen wol
binne.
Eigentlik hat it neat bysûnders; wêrom haw ik der sa lang
nei sjen moatten?

Kin it wêze dat it keamersfinster seit:
‘Ik sjoch de greide; ik bin de greide.
Ik fang it ljocht op, it westnoardwesterske ljocht: beam net,
noch blom net;
Fang it op foar keamer en bedskut.
No sjoch ik de weinen mei gers troch de lânen kriemen:
foar myn boer, foar syn boer;
Mar earstdeis net oars mear as de frachtauto’s dy’t de grutte
wei lâns fleane,
De grutte wei fan de Wearen nei Wûns.’
En myn eagen siikje de Wearstal.

Foarhús en keamer en in lyts bûthúske,
Wyt en read en in skoarstien yn it midden.