ALLINNE?

‘Ik was een stil en eenzaam kind’
Boutens

Ik wie gjin stil en ienlik bern,
Allinne as gjin ien;
My wie wol ljochte freugd beskern
Yn hûs en fjildgemien.

Sjoch ik myn jongesbyltnis oan,
It sprekt sa klear my ta.
Foar alles iepen; sokken soan
Sil al wrâlds wûnder ha.

It sprekt my net fan mânsk en grut,
It neamt my sa’t ik bin;
Mar, Fryslân, is ’t – do witst myn steat –
Dat ik dy net gripe kin?

Do naamst my as dyn minner oan,
Ik mocht ta ’t libben gean;
No bliuw ik, is myn folk ferstoarn,
Net earm allinne stean.

Net ienlik doe; net iensum no,
Mei eat noch fan in bern;
Sa is ’t dat ik dizz’ rimen riuw,
Yn bouwers dream ferlern.