‘AL WAT IK SKRIUW DAT IS WIER BARD’

Ut ‘De Jefte’

Ik naam gjin sit, sa as Emily Dickinson – yn it rydtúch fan
de Dea mei Unstjerlikheid as tredde – foar in reis troch
de ivichheid;
Likemin waard ik dronken fan de loft en de dau en line tsjin
de sinne oan om rjocht te stean.

Mar yn ‘Krysttiid’ makke ik echt in reis oer iis troch de Fryske
lânen nei hûs ta;
En yn ‘De kuier’ wie it net oars as in loop by it Hoarnske Djip
lâns yn Grinzerlân.

Myn ‘Maarte en Maaiedagen’ binne net oars as wat de ierde en
de himmel foar my útspraat hawwe,
En myn dykhúskes en arbeidershuzen binne beneamd mei in
leafde dy’t de wierheid wol foar eagen hâldt.

Dêrby komme as fansels de nammen op: it is Oetske dy’t de
stoven yn ’e tsjerke set, en it is Ate’ Marte dy’t dy moaie
blommen hat;
En Eije en Tjaard binne dy Grinzer jonges, yn wa’t ik it
Fryske hert ferstie.

– Mar as dan yn ‘As ik opdroegen wurd’ dy tuorren en spitskes
as libbene minsken ferskine?
Dan sille wy witte dat by dizze dichter teminsten ek noch
eat fan it âlde fabelearjen oerbleaun is!