S325, Ta de ’Verzamelde Gedichten’ fan Jac. van Hattum (1954)

S325, Ta de ’Verzamelde Gedichten’ fan Jac. van Hattum (1954)
 
In Fryske dichter sa as Slauerhoff
En ek wol neist oan wat der Fryslân hjit;
Oan Wommels dat syn jeugd en deaden hat
En dêr’t de bolle Meinte as oerfaar stiet.
 
De taal is net wat Wommels’ sprake wie,
Mar kaam him oan fan grutter libbens stee;
– Mar ik bin net dy’t dêrfan ’t kweade sprekt,
Troch it boerelaach foar ’t âlde wêzen ree.
 
‘In minsklik dichter’ waard der fan him sein,
Net opbrocht ta te hege steat,
In iepen minske sûnder skerm en skyld;
En is dat net fan ’t Fryske wêzen eat?
 
Sa wol myn miich en goede arbeidsmaat,
Al is de wei dan oars ferrûn;
Mei selde jonge noft oan ’t poppespul
En letter ’t grutte boartsjen dat de siele wûn.
 
 

Sa’t Postma mear as ien gedicht op de gelikenis tusken him en Brolsma of tusken him en Slauerhoff skreaun hat, sa docht er dat ek op Van Hattum en ek hjir wer, lykas by Slauerhoff mei in ferwizing nei har beider Frysk wêzen. Dat wurdt hjir keppele oan it opgroeien yn Fryslân, it begroeven lizzen dêr fan syn neisten en de niget oan de Greidhoeke mei syn fee. En ek hjir wurde persoanliker oerienkomsten neamd. It minsklike fan syn poëzy (sa hie Witsen Elias it yn Frysk en Frij fan 30 septimber 1954 sein) en – bewust kwetsber him opstellend, de died by it wurd foegjend as er seit: sûnder skerm en skyld – ek it boartsjen mei poppen doe’t se bern wienen.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *