WINTERSNEIN

WINTERSNEIN

 
O de swiete nju fan it gouden sinneljocht
En de fjilden blank en rom:
O de blide rêst fan de winterstille wei
Mei syn pleatsen yn ’e slom.
 
Wy stapten fluch oer it hurdtrape paad,
It hert sa licht en frij;
Al it deiske soargjen op ’e flecht
Foar nuvere dreamerij.
 
In famke allinne wrot troch ’e snie
En sjucht nei de frjemden sa wiis.
‘Dy romje har lok, do wûnder fan it doarp,
Keningin fan dit paradiis!
 
En do silst it witte moarn oan ’e dei,
As ik dy myn feinten stjoer,
Mei poarperen klaaiïng, myn leave bern,
En in kostelik pearelsnoer!
 
Dy pearels wol foar dyn romme, blanke fjild,
It klaad foar de gouden dei…’
O wy gûnen sa licht oer ús stille paad,
De siele yn ’e drôge wei.
 
Nei it Hollânsk fan de oersetter

 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *