WAT DE DICHTER WITTE MOAT

WAT DE DICHTER WITTE MOAT

 
En as it wêze mocht dat er de nachten net koe, dêr’t Rilke
     fan spriek,
En net nêst de frou wie as hja it libben brocht,
Soe it him wat jaan dat er yn syn jonkheid wûnders belibbe hie?
 
Earst it wûnder fan it bouwen.
De bûthúsdoar stiet iepen; de man leit de stiennen opinoar.
Hy bout in muorre. Op ’e muorre komt it stalhout.
Nêst him stiet de ridskipsbak mei it machtich ark.
Sa is wol groeid wat fan alle tiden like!
Dan bout ek de jonge sels;
Yn ’e ierde graaft er hoalen en gongen,
Yn it sân bout er kanalen en sluzen en fan stien tuorren
     en kastielen.
 
Dan it wûnder fan de foldiedigens fan natoer.
It hôf leit bedutsen mei de grutte, reade, swietrokige fruchten,
Dy’t de wyn naam fan de mânske beammen.
O de wille fan it rispjen, wrâlds rykdom lade op de romme
     souder!
Dan de hege weiden, dy’t ta de skuorredoar ynwraggelje;
En de blanke ierdfrucht út ’e fette grûn dold!
 
Soe it him wat jaan dat er opwoechs yn de ôfteeagjen
     Libbensmienskip fan it doarp?
Dat er it bûthús koe en de skuorre, de tún en de greide?
Dat er op ’e poepestâl wie en mei de ûngetiders yn it haailân?
Dat er de lucht koe fan it hout wêr’t oan ’e dyk it heiblok giet,
Fan it boat by it fûkfandeljen en fan ’e taan yn
     fiskermansefterhús?
Dat er de huzen koe mei stiennen flieren
En de lege swartberikke souders?
 
En, o, as er de nachten net binne, sa binn’ er de dagen
Mei de leafde fan ’e ljochte himmel
En al ierde’ waarme gloede!
En as de frou er net is dy’t it libben tôge,
Sa is er de mem, dy’t it jimmer jaan sil,
Siele, dy’t slachten omfettet.

 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *