UT ‘ROMMELSOUDER’

UT ‘ROMMELSOUDER’

’t Wie frijwat yn ’e hjerst al op,
It blêdeguod skronf’le op it paad;
De appels wien’ al fan ’e beam
En mei de beanen hien’ w’ it drok.
It spinreach glom op ’t stoppellân,
De oksen balten fan ’e kamp,
It wie sa stil, men hearde ’t lûd
Noch út ’e fierste kriten wei.
De weinen ratt’len oer ’e reed
En droege moude stode omheech.
 
Ik ried mei ’t lêste foer nei hûs,
Der leinen noch de feinten op,
En praten sacht as men wol docht
As wer in simmer giet te rêst.
Dochs heard’ ik ’t wol; ’k ried sunich troch,
Ik hie dy deis net rjucht myn moed:
It fjild, dat wie sa leech en dea,
En om myn wurge beest begrutte ’t my.
 
Wy kamen dêrmei op ’e dyk,
Blank as in spegel lei de see!
Sa mennich kear hie ik him sjoen
Mar nea sa wûndermoai as doe,
Sa glêd as sulver, blau en blier,
Sa as de himmel djip en fier.
 
En in inkeld seil blonk as in kob,
Dy’t sunich weiwaard oer ’e waard,
En oars wie alles stil en dea,
De floed, dy sliepte as it gea.
En ek de feinten waarden stom
As gûn it swijen libben om.

 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *