Ut: DAS STUNDENBUCH

Ut: DAS STUNDENBUCH

     XXVII
 
Ik wie by de âldste mûntsen, de skilders en mytemelders,
Dy skreauwen rêstich stoarjes en tekenden runen des roms.
En ik sjoch dy yn myn gesichten mei winen, wetters en wâlden
Rûzjend oan ’e igge des Kristendoms,
Do lân, net beljochtber.
 
Ik wol dy ferhelje, ik wol dy beskôgje en beskriuwe,
Net mei bolus en goud, mar mei inket út apelbeamskylsel;
Ik kin ek mei pearels dy net oan ’e blêden bine,
En it sidd’rjendste byld, dat ea de sinnen my fine,
Do soeste it blyn troch dyn inkele wêzen oerdriuwe.
 
Sa wol ik de dingen yn dy mar dimmen en sljochtwei beneame,
Wol de keningen sizze, de âldste, wêrwei hja kamen,
En wol fan har dieden en slaggen beskie dwaan oan
     bledsideseame.
Want do bist it ierdryk. Dy binn’ mar as simmers de tiden,
En do tinkst oan de neie net oars as oan de lang ferline,
En oft hja dy djipper besiedzjen en better bebouwen learden:
Do fielste dy amper roerd fan it ienderhande mêdzjen
En hearste siedder noch sichter, dy’t oer dy trêdzje.
 
 
     XXVIII
 
Wat silsto dwaan, God, moat ik stjerre?
Ik bin dyn krûk: dan rinnewearre,
Ik bin dyn drinken: ’t moast bedjerre,
Bin dyn gewant en dyn hantearring,
Mei my ferliest’ dyn wêzens sin.
 
Dan hast gjin hûs mear ta dyn rin,
Dêr’t wurden, nei en waarm, dy moete.
Of falt dy fan de wurge fuotten
’t Ferwielen bynsel dat ik bin.
 
Dyn grutte mantel hâldt net fêst,
Dyn loaits, dy’t ik mei ’t waarme wang
As mei in plommen peul ûntfang,
Sil komme, sil my siikje, lang –
En leit mei sinne’ ûndergean
Op frjemde stiennen him te rêst.
Wat silsto dwaan, God? Ik haw freze.
 
 
XXIX
 
En do erfst it grien
Fan fergûne tunen; ’t stille blau
Fan ynfallen himmels.
Dauwe út tûzen dagen,
It tal fan simmers, dy’t de sinnen drage,
En inkeld maitiden mei glâns en klachte,
As mannich brieven fan in jonge frou.
Do erfst de hjersten, dy’t as pronkgewanten
Yn it herinnerjen fan dichters bliuwe,
En alle winters, as ferweesde lânen,
Lykje sêft har tsjin dy oan te triuwen.
Do erfst Venetië, Rome en Kazan,
Florence sil dinen wêze, Pisa’s dom,
De Troïtska Lawra en it hoalekleaster
Dat ûnder Kievs tunen in getiis
Fan gongen foarm’t, kronkeljend en tsjuster, –
Moskou mei klokken as herinneringen, –
En klang sil dines wêze: snaren, hoarn en tongen,
En eltse liet, dat djip genôch hat klongen,
Sil oan dy glânzje as in edelstien.
 
Foar dy allinne kear’ de dichters yn
En samlje bylden, rûzjende en rike,
En tsjogge wei en rypje troch ferlykjen
En heel har libben is in ienlikheid…
En skilders skilderje har bylden mar,
Datsto silst ûnfergonklik de natoer,
Dysto fergonklik skoepst, werom ûntfange:
Alles wurdt ivich. Sjoch, it frouminske
Is lang yn de Madonna Lisa ryp as wyn;
Der moast nea wiif mear wêze, want
Nij frouminske bringt nijs net oan.
Dy’t bylden foarmje, binn’ as do.
Hja wolle ivichheid. Hja sizze: stien,
Wês ivich. Dat betsjut: fan dy!
 
En ek, dy’t leaf ha, samlje foar dy yn:
Hja binn’ de dichters fan in koarte stûne,
Hja patsje wol in foarmstomme mûle
In laitsjen oan as boetsten hja him moaier,
En bringe lust en binn’ ’t dy’t wennen leare
Oan smerten, sa’t wy ta folwoechs’nen keare;
Hja bringe lijen mei yn harren laitsjen,
Langstmen, dy’t sliepe en dy’t ûntweitsje,
Om út te gûlen yn it frjemde hert.
Hja heapje riedseleftichs op en stjerre
As dieren, sûnder te begripen –
Mar it kin wêze, dat hja slachte droegen
Wêryn har griene libbens rypje sille;
Troch dizzen silsto dan dy leafde ervje
Dy’t hja har blyn en as yn drôge joegen.
Sa rint der dingen oerfloed nei dy ta.
En sa as heechste bekkens fan fonteinen
Oerstreame jimmer, as ûntbûne stringen
Fan rinwiet, heind yn djipste skalen, –
Sa falt de rykdom dy yn alle dalen
As dingen en gedachten d’ oergong dwaan.

 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *