TUSKEN IT SNEINSFOLK

TUSKEN IT SNEINSFOLK

 
As it ljocht op muorre en dak sa blinkt,
Dan siikje ik rommer paad;
Dan moat ik de wide fjilden sjen
En hege himmels haad.
 
Dan jou ik my yn it sneinske folk,
     – Har lûke ek sinne en ljocht, –
En wurd mei it klinken fan ús stap
Yn lichte drôge brocht.
 
En ljochte dagen út âlde tiid
Dy komme my wer yn it sin:
Sjoch heech de sinne! Fergeat er faaks
Syn deiske ommerin?
 
En it folk bedjert myn wille net:
By in feest passe freonen wol!
Wat sjogg’ hja ferheard: it is har sa frjemd,
Hoe jout him alles gol!
 
     – O, as my natoer ta it heechste ropt,
Dan wit ik fan freonen net;
Dan jou ’k my allinne oan har oer,
Yn myn siken slacht har hert. –
 
Mar no binne wy it sa meiinoar iens
En stappe er sa moedich op ta,
En oer ús wêzen leit bliere skyn,
En wy laitsje en njunderje sa.

 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *