TEBINNENBRINGEN OAN DE DICHTER VERWEY

TEBINNENBRINGEN OAN DE DICHTER VERWEY

 
Hoe heucht my noch, sa’t ik dy middei siet
Mei ’t moanneskrift, yn ’t brede finsterbank,
En lies yn Nije Tún it wiis en skien gedicht:
‘Kaamsto my thús? Sjoch ’k nei safolle jierren…’
En hoe’t it fierder giet, sa stil, sa ryk.
Hoe’t skiente alles ta alles makket, gers en kerl
Oan dy gelyk: al ’t libben ûnder ’t laitsjend ljocht.
It âlde lêsmuseum hâldt in glâns
Oer fan dy dei. En letter ’t strieljend dicht
Fan Keizer Karel op it Falkenhôf;
Of Striidber Dichterskip.
Hy wie in freon oer mannich jier.
     – O frjemde gearsit, sokken freone ring!
Ien op it blanke dún, ien ûnder ’t kreunjend want;
Mar uzes is har stim, en hâldt syn gouden tiid.

 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *