PINKSTERBESIIK

PINKSTERBESIIK

 
Noch effen ’t famke sjen en sêft oer ’t skonkje strutsen,
No freonen, moat ik gean.
Farwol! It wie hjir goed en leaf wie ’t famke,
It byld bliuwt foar my stean.
 
De wei is moai; hoe weag’t griisblau de rogge,
Hoe fris is ’t beammegrien!
Hoe rûkt it fjild, hoe striel’t de loft! yn skaad fan iken
Bin ik wat rêsten gien.
 
Dit is it suverst lok: de tinzen gean te litten
Ut farkjen sûnder hâld,
En fan it libben yn him sels te fielen
Fan heel de wrâld.

 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *