PEASKE

PEASKE

 
De sinne blonk; de ljurk stie fêst en heech,
De bolle wyn kaam oer de ljochte see;
Fier boppe tsjil en moude gong myn paad,
Licht oer de tichte seadde’ fearjend stee.
 
Hoe fol dy wei fan bliid herinnerjen!
Sà rûn ik doe; dêrhinne gongen wy,
Dy geaen troch, dy wûnd’re terpen oer;
Hoe licht ús gong, de wrâld hoe sterk en nij!
 
Dêr tusken klinkt: wêr is dy bliere maat?
Dat hûs; dy bocht fan ’t paad; al wat ferteach?
Myn jonkheid sels? – Dochs draach ik alles mei
Yn sokken stûn’ ferskynt it foar it each!
 
Ik draach it mei: fan tûzendagene string
It blide ljocht; fan minskelibbens tiid
Al foarjiers groede en bloei; de hege wyn;
De fiere dreamen fan it machtich wiid.
 
En as ’k wat wêze kin wa ’t my bestiet,
Dan is ’t dat ’k jou wat sa de siele ûntrint,
En giet nei har. En effen bliuw’ hja stean,
En dreame en skôgje hoe’t de ljochtskyn wint.
 
– Hja lizze yn ’t fine gers; de waarme wyn
Strykt oer har hinne; rook fan krûd en see
Nimt sêft har mei; de iepen wrâld
Leit oan har ta, hat al syn wûnders ree.
 
’t Is Peaske as no; it wylde fûgelguod
Ropt as by âlds, in libben, bliid muzyk!
Hja nimm’ de pols en gean’ de lânen út,
Op ’e aaien oan; de leep hat gjin ûntwyk!
 
Of is it wintertiid? In fine rook
Lyk as fan hea, komt fan ’t beferzen lân;
Licht glydt it oer ’e baan: fan twa ien skek;
En fêst, in skruten hearsker, hâldt er famme hân.
 
Sa giet de dream fan wa’t myn reisnoat is
Troch ’t lân dêr’t elk syn blider wegen socht.
De swarte finsters fan deis tsjuster hûs
Blinke effen op; en moed’ger wurdt de tocht.

 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *