OP WEI TROCH IT FRYSKE LAN

OP WEI TROCH IT FRYSKE LAN
 
Eltse kear dat ik sa troch it Fryske lân ryd, docht it my wer oan.
Dêr leit dan wêr jimmer myn tinzen nei út gean;
Dy pleats dêre mei dy hege beammen dêr’t wy no
     trochhinne sjen kinne,
En dan wer in tsjerkje mei wat huzen der omhinne;
Mar it measte sizze my de pleatsen.
 
Al itjinge dat myn libben wie kom ik hjir by lâns,
En in sprankje dêr fan trillet yn my.
Goed of kwea? Mar it is ’t libben dat ik belibje moast,
En der’t ik foar út de ierde opkomd bin.
 
Tûzenen fan libbens koe dizze sterke greide drage:
Wrotters en pielders, heiers en bouwers;
Koart it betinken? Lit it wêze:
’t Hat syn skikking yn ’t ûneind’ge.

 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *