OP IN LJOCHTE DEI YN SEPTIMBER

OP IN LJOCHTE DEI YN SEPTIMBER

Dy doarpkes en dy arbeidershuzen kom ik net mear by lâns;
Ik kom net iens mear op it Jelsumer binnenpaad mei syn
     heablok en haiweinspul.
Mar by my haw ik de strieling fan tûzen ljochte stûnen.
 
Gestalten komme op my ta, o hoe lang al fertein,
Fan in hiem, fan ’e dyk, út dat finstik yn ’e maaietiid;
En eat fan har wêzen is myn bestean.
 
‘Dat boerespul dêr hawwe wy al genôch fan,’ hat der ris ien
     sein.
Mar hja dy’t Fryslân ferlitten hienen, namen it as eigen oan,
En in âlde domeny, dy’t Fryslân yn it hert besletten hie,
     hâlde it by him oan it lêste ta.
 
Te âld foar wat nijs. Mar elts hat syn tiidrek.
En soe it net wêze kinne dat de takomst wie as hja dy’t
     Fryslân ferlieten,
En dat dy âlde dingen de freugden fan har jonkheid droegen?

 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *