OP DE LESTE DEI FAN NOVIMBER

OP DE LESTE DEI FAN NOVIMBER

 
It wie sa ljocht; de sulv’ren himmel
Lei as in blanke skaal yn ’t rûn;
En grien as yn ’e iere simmer
Blonk oer it fjild de focht’ge grûn.
 
It wie sa stil; fan droege reiden
Ferweegde amper blêd en plom;
In jonge glâns lei oer it wetter
En blide dingen gûnen om.
 
De gersbult joech syn rook; de hoanne
It boerelûd; in amerij
It âlde libben keart ta wêzen
En fiere bylden gean foarby.
 
Dochs wit ik efter my, oermachtich,
De stêd yn ’t wramen dat net stûk’t,
En út de blanke fierten komme
De fliten dy’t syn rûzjen lûkt.

 
It wie sa ljocht; de sulv’ren himmel
Lei as in blanke skaal yn ’t rûn;
En grien as yn ’e iere simmer
Blonk oer it fjild de focht’ge grûn.
 
It wie sa stil; fan droege reiden
Ferweegde amper blêd en plom;
In jonge glâns lei oer it wetter
En blide dingen gûnen om.
 
De gersbult joech syn rook; de hoanne
It boerelûd; in amerij
It âlde libben keart ta wêzen
En fiere bylden gean foarby.
 
Dochs wit ik efter my, oermachtich,
De stêd yn ’t wramen dat net stûk’t,
En út de blanke fierten komme
De fliten dy’t syn rûzjen lûkt.

 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *