OKTOBER

OKTOBER

Ik kin net helpe dat de dream fan lok,
Wêrút wy nei de himmel gean,
Is bûn oan ’e ierd’, sa as hja leit
Dêr grien yn ’e âlde steat;
En oan ’e pleats yn ’t beamt’ mei ’t bultich blok
En mei de kij, dêr’t melkster har ta keart.
 
It jimmer duorjend lok net oars as sa:
De rêst, it ljocht dat net fertart;
Dy’t lang ferreizgen koenen hjir
Har sill’ge wente ha;
De fiere heit, dy’t lân en hea berêdt,
De mem mei d’ amer nei de jister ta.
 
Dan – sinne giet nei fiere westerkym;
De dei fergiet, de grize dau
Riist oer it lân, behinget wrâld
En dream yn ’t koele klaad.
Hjir wankt de nacht; kom mei, ús lûkt de stêd,
It bloed fynt noch op eltse tocht syn baat.
 
 
 
 
LIDDIGE OERE
 
As ’k myn gedichten lês, in libben,
Sa as it wearde hat, giet my foarby:
De ljochte dagen dy’t beklibben,
It suverst lok, it sinkend tij.
 
O, dy’t der ea wat om my joegen,
Dit bin ik yn myn klearste steat,
Dit is de siele dy’t jimm’ droegen,
Oant op it in’rlikst wêzen bleat.
 
Dan, freonen, dy’t ik noch mei winne,
Al dit wie leaflik: hy hie ’t leaf!
Sa koe út flues fan deisk besinnen
De siele spinne gouden reaf.

 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *