OER…

OER…

Oer de Fyske greiden haw ik it hân – mei leie en fuorgespul –
Oer de pleats dêr’t de húsman wâld oer hat;
Oer it bleekgrize húske oan ’e dyk.
 
Oer it boerewurk te hûs en te fjild,
Oer de kreakjende wein en it ratteljend kret;
Oer heiblok en fiskermans boat.
 
Oer grûn en wetter, de himmels blau;
Oer wat my meinaam yn ierdsk beskik,
Oer wat stoar en wat net fergiet.
 
Mar no binn’ de sinnen yn ’t eftergean,
De fuotten binn’ stramp’lich op ’t paad;
En wêr is de libbene moed?
 
Sa kin dit dan wêze in lêste dicht,
En it opuske komt ta syn ein;
No sille wy witte wat hâldt.
 
Om te sjongen net, om te skriemen net;
Mar om stil yn it ynderlikst op te gean
As in skimke fan ivichheid.

 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *