OARLOCHSSIMMER

OARLOCHSSIMMER

Binne dat de âlde roazen dy’t dêr bloeie, de boereroazen foar
     ’e finsters by de muorre lâns?
Binne dat de âlde hagen fan hagedoarn? – Hoe koenen hja
     simmers fol rûpenêsten sitte! –
Binne dat net de flearebeammen mei har grutte wite
     blomtûfen?
 
En noch altiid de oarloch! ‘Soenen wy de ein noch belibje?’
     frege Jan my juster;
Ik wit it net, Jan! Mar o de ferlerne freugden! O de tesleine
     libbens!
Mar de neiteam sil florearje en de bernsbern sille lokkich wêze,
     dêrom is it begûn! begûn! begûn!
Dyn pakesizzer sil in ‘erfhoeve’ hawwe (oant er him wer
     kwyt rekket);
En gjin arbeider sil sûnder wurk wêze (der binne gatten genôch
     om ticht te smiten en huzen om oerein te setten).
Sa hat ús tiid ek syn doel hân yn it grutte belibjen.
     mear rjochten as ik en myn leafde?’
 
Mar dan kom ik troch de ferhurde daam yn ’e finne mei syn
     klaverblommen ticht op ’e grûn;
De lije simmerwyn strykt oer my hinne. O ierde’ bloei! O
     trouste goed!

 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *