OARLOCH

OARLOCH

 
Wy binn’ as op in skip, op wylde see,
De grûn fersinkt en wei is alle hâld;
Wy kinne neat en witte net wat komt,
Want bline machten boartsje mei de wrâld.
 
Foar it dichterfolk in minne tiid! Wêr is de rêst,
Dy’t ek út leed it skiene foarmje kin,
In stille dream dy’t riist, as lok yn noed?
     – Want kleie oer ’t ferlerne is fan lok ’t begjin. –
 
Wêr is de noft oan ’t lytse minskbestean,
Oan blom en krûd? Moarn is ’t fan de ierde slein!
’t Is net de muoite wurch syn leafde wei te jaan;
Moarn rint de wrâld oarsom, wachtsje op it ein!

 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *