OAN DE FREONEN DY’T MEI MYN ‘FRYSKE LAN’

OAN DE FREONEN DY’T MEI MYN ‘FRYSKE LAN’

FERNOEGE WIENEN
 
Sa haw ik net omdoch myn trouwe sangen
Oan freon en folts – in lytse jefte – jûn,
Myn blide neitins en myn stille dreamen
Ta it ienfâldich liet oan mjitte en regel bûn.
 
Wie it myn freonen net it blier tebinnenbringen
Fan eigen dagen, jonkheids gouden tiid:
De âlde pleats, de dyk, de wide fjilden,
Fan see en reid it alfernoegjend liet?
 
It wie har frjemd en nij: har eigen dreamen,
Wat noch gjin foarmen fûn, yn ’t kleare ljocht?
O freon, myn dreamen ek! Sa koe ik reauntsje
Wat dy en my in suv’re bliidskip brocht.
 
En, âld’re freon, ienkear myn goede lieder,
En letter trouwe maat oer fjild en wei,
Hoe wie my leaf jins ynlik mei my fielen!
Joech ’t liet jo freugd, ik tink jins blierens nei.
 
Myn freonen tank foar ’t minlik wurd; in stipe
As lytse moed en twifel rûngong dwaan. –
Koe dan de tins net ta it heechste kliuwe,
Ik wit: wat treast mocht ik it herte jaan.

 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *