OAN D. DE B. OP WEROMREIS NEI AMEARIKA

Noch sjoch ’k jo ôfskie nimmen d’ earste kear;
Mei wiet yn d’ eagen joegen j’ ús de hân:
Yn bernetiid wie mannich blide dei
By ús ferbrocht en frjemd wie ’t fiere lân.

De tiden wienen min, mar yn ’e frjemdt’
Wie foar in Fryske feint noch wurk en brea;
En wa’t er kaam út ’t skuorke oan ’e dyk
Hie krêft it lok te finen yn elts gea.

Wy ha jimm’ by ús hân nei tweintich jier,
It wie ús leaf; farwol, myn miich, by ’t gean;
No ien, dy’t net allinne is yn ’e wrâld
En dy’t syn skuorre jinsen wit te stean.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *