NIMMEN EN JAAN

NIMMEN EN JAAN

Wat hasto brocht? – Ik wit, do haste nomd.
In bertling yn âld Fryslâns tún bist komd;
In nimmer wiest fan jeugd, fan âldene soarch en hoed’,
     Fan freonen, masters froed.
Fan see en sinne, d’ eleminten ta dyn maat,
Fan dreamen boppe ierd’ en hjoed.
In nimmer wiest; do hiest in langjen yn
Nei minskene witten, nei de eale skyn
Fan keunstich byld, lyk as in bern nei blomt’.
Sa haste wûn wat boppe ’t oare giet.
     En dêrom moatste jaan.
 
Net alles, freon, hast neamd; faaks wie er ek
Wat better bleau ferswijd. Mar dan wat ’k joech.
Ik wie in nimmer, mar yn my wie ek de twang
Ta bouwen en ta jaan; en as it lok my kaam, in drang
Ta dichters taal, de swiete poëzij,
O ljochte dei, as ’t libben sa as mylde dream ferskynt!
Mar èk sa ljocht, as it begripen bynt,
En ta ús witten bringt wat fier yn ’t wylde lei.
Fan beide haw ik oan Fryslân jûn ta har bederf,
It is myn oanbring yn har geastlik erf.

 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *