NEINTEMIDDEI

SNEINTEMIDDEI

 
Ik seach de jonkheid kearen fan it feest,
In striid fan krêft en jeugd, mei sang en rop;
Op ’t skouder los de kleurige banier,
It iepen wezen ljocht fan sinnegloed. –
In oare stream, op ’t lichte, flugge wiel,
Strykt my foarby, de fleur’ge fierte yn;
Ik, op myn rêstich paad, lit jeugd betsjen,
En drink it lok fan simmer en fan ljocht.
Bliid leit de greide yn rynske pronk; de pleats
Op ’t oerâld stee is ien mei hôf en fjild.
Ik skôgje yn dream de wide lânen oer;
Hja binn’ my nei: ik wit har âld berin
En seach wa’t har befredige as syn erf;
Wat frjemdte wie dat is as eigen hiem.
     – En wer sjoch ’k nei wat rêd foarby my teach,
De libbensstream, dy’t giet sa as er moat.
Farre fuort! Lit wyn dy troch de hierren sûze,
Ik lit oan jonkheid jern de grutte wegen,
Myn dream giet iepen wol op stille paden.

 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *