NEI FIIF EN TWEINTICH JIER

NEI FIIF EN TWEINTICH JIER

     oan Brolsma
 
En noch, myn freon, as foarjiers glinster blinkt,
As oer de pleats de hege lûden gean,
Dan mei jo op te gean de wegen út,
No hjir, dan dêr yn blide oandacht stean!
 
Idylle? Mar ek sûnder tragyk net:
In widdo’s bern dy’t memme hûs ferstjit,
Of Lammert, fan syn heit in meunster neamd,
De wrotter dy’t, ta dea, de heit ferlit.
 
In jier, in libbensgong. De winterkjeld;
In stjerrenacht; it wurk; in swiet muzyk.
Jo komme ús net mei moard en galge oan
En skromje yn tsjusternis gjin ljocht ûntwyk.
 
Sa grut as Fryslân. Is it goed? te min?
Sok wurd haw ’k earne fan my sels ek sein;
Wy hinne bruorren: sjoch ús wêzen oan,
In selde mem hat oan it boarst ús lein. 
 
 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *