NATOER EN KULTUER

NATOER EN KULTUER
 
Ien mei de Fryske greide bin ik en neat haw ik ynliker leaf
     hân as dy.
In paad yn ’e finne, dêr’t oan wjerskanten de klaver opbollet –
Kinsto it litte der in hânfol ôf te skuorren? –
It leech fan it miedlân, dêr’t de raaien dy oer de knibbels rikke!
Ik bin gjin stedman, dat ik by droechte fan it moaie waar roppe kin,
Mar net ien sil it sa oangean as al it goede op jin takomt.
Sa hat net in Marsman it Hollânske leechlân beminne kind,
Dêrfoar moat ik nei de bijen fan Emily Dickinson ta,
Of ik moat Keats ha, as er op in opstap springt om de floed
     fan it lân te sjen.
 
Kultuer is tsjinwurdich in magysk eat dat de sielen behearsket;
Dr. Van der Wielen en frou FaberHornstra binne dêrfoar
     oer in Rie steld.
Wy wisten it net, mar ús earste kultuer sil west hawwe de
     printen fan Kristens reize en fan Dútske romantyk;
En it lêzen fan Negerhut en Goudland en fan Edelhart en
     Vrijkogel
En in inkeld feuilletonstik mei dy frjemde nammen.
(Wie der net wat as ‘teestove’ by?)
En no haw ik 50 jier en langer oan it dichtsjen west,
In sirkel haw ik lutsen om de Koarnwerter toer hinne,
En wat der binnen lei fan it âlde Wildenge haw ik ôfrûn en
     belibbe.
En it soe wêze kinne dat ik dêr mei ek eat fan kultuer
     opbrocht hie.
Haw ik net fan in man heard, fier útstekkend boppe
     de mannichte,
En naam er net moarns earst yn ’e hannen de dichten fan
     Obe Postma?

 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *