MYN MATEN

MYN MATEN

 
Myn maten, dat binn’ dy’t as jonges
Opgroeiden yn ’t Fryske lân;
Yn ’e finne en op ’e buorren
Dêr haww’ hja har wille hân.
 
Dat binn’, dy’t kamen út pleatsen,
Sa smout yn it beammegerûs,
Mei wytengriene skuordoarren
En in heablok nêst it hûs.
 
Dat binn’, dy’t de greide rûkten,
De kij, it gers en de grûn,
En dy’t de tsjernmole hearden
As de brune syn paadsje fûn.
 
No binne hja fuorttein om utens,
Yn heger of leger steat,
Mar ik wol foar har sjonge
Fan wat gjin ien fergeat.
 
Hja binne noch myn maten
En moatte my ferstean;
It liet fan har eigen libben
Dat moat har oan ’t herte gean.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *