MYN LIET

MYN LIET

 
’k Sjong net it liet fan heel in wrâld
En alle minskdomm’ wee;
’t Komt net út it rotsich berchtme op
Of út ’e grize see.
 
It is mar eigen lok en leed
Dêr’t ik fan reauntsje kin;
’t Giet de bewende paden lâns
Fan libbens âld berin.
 
Ik sjong fan hege himmel net
En Gods gruthearlik hûs;
My klonk net boppe stjerlik skaai
Dok hillich harpgerûs.
 
It is myn ierde, eigen grûn,
It is it goede ljocht,
De siele, dêr’t ik part oan haw:
In bern, ta wêzen brocht.
 
Ik sjong fan dea en stjerren net,
It aloermachtich ein;
My is fan fromme lokynsmert
De hege treast ûntsein.
 
It is it libben, waarm en sterk
Sa as it riist en sinkt,
As mei de siken tilt it hert
En heechste leafde drinkt.

 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *