MYN HEITELAN

MYN HEITELAN

Der leit oan ’e noardein in lântsje leech,
     in lântsje leech,
En ienlik leit it strân,
Dêr blinkt de see, mei skippen fier wei,
     mei skippen fier wei,
Dêr is myn heitelân.
 
Ik sjoch oan ’e himmel de wolkens gean,
     de wolkens gean,
Dy komm’ oer it blauwe wiet;
En nei it lântsje driuwe se ta,
     driuwe se ta,
En in reintsje falt er swiet.
 
No leit it erf op greiden en wâld,
     op greiden en wâld,
En ’t nôt, dat stiet sa skoan;
En do leist stil, myn lântsje grutsk,
     myn lântsje grutsk,
Mei al dyn pronkklean oan.
 
Blonk net de fleugel as goud op ’e toer,
     as goud op ’e toer,
As de klok lette op ’e jûn?
En it fjild oer bloeide de hagedoarn,
     de hagedoarn,
En it gea lei swijsum yn ’t rûn.
 
Dan glânze as sulver ûneindich de see,
     ûneindich de see,
En ebbe kaam en floed;
En brûzen de weagen mei krêft oer ’e waad,
     mei krêft oer ’e waad,
O, hear dat djippe lûd!
 
Hoe blynje de wolkens, no ’t skimerich wurdt,
     no ’t skimerich wurdt, –
Hear ’k dêr net dyselde klang?
Och, nee, it kaam út myn eigen hert,
     út myn eigen hert,
In sêfte wemersang.
 
Nei it Platdútsk fan Klaus Groth

 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *