MYN FERSEN

MYN FERSEN
 

 
Soms binn’ hja my sa nei, dat ’k foar my hinne
Har rigels jimmer wer beprev’lje moat;
As by in mem de bern: hja bliuwe
Mar yn ’e eageweid en woll’ net fuort.
 
Hja binne opkomd út myn bloed; yn noedlik skeppen
Haw ik har foarme as myn einliifs bern;
Ik haw har heind en opbrocht nei de sede –
Dochs oan de kliber net de frije gong ferlern.
 
Dizze binn’ jong; mar inkeld koe it wêze
     – Sjoch ik har letter oan – : ‘haw ik dy wûn?’
Eat bûten my hat him ta libben bylde,
Sa hat in macht’ger wâldzjen foarming fûn.

 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *