MEI DY NOCH TINKE?

MEI DY NOCH TINKE?

 
Mei dy noch tinke dat finneleech,
Sa wyt fan klaverblom?
Hoe hong er de swietrook yn ’e loft,
Hoe djoeiden de holders om.
 
De famkes sieten yn ’t sêfte gers.
Ien lake sa gol en blier;
Doe hasto in hânfol blommen nomd
En har struid oer it gouden hier.
 
En mei dy noch tinke dat miedelân
Yn bûnte maitiidspronk?
Hoe’t poarper de fine sweltsjeblom
En blau de ferjitmynet blonk!
 
Foar ’t moaiste famke hieste socht
De moaiste blommen yn ’t lân,
En laitsjend, witst noch? hâld’ hja dy ta
Har blanke, sêftreadtrochskynde hân.
 
En witste noch fan dy simmerjûn?
Wêr bloeid’ ea de linebeam sa?
     – It hele stedsje wie fol fan ’e rook –
Troch ’t beamt blonk de moanne dy ta.
 
Dêr kaam it famke; in tûkje briekst ôf,
Hja naam it mei laitsjend each;
O, hoe’t har hertsje, do lokkige biis,
Dy bliid temjitte fleach!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *