MEI DE AUTO NEI DE TREIN

MEI DE AUTO NEI DE TREIN

 
Foar memme doar stapten wy yn;
Wy wienen net sa moedich, rju dingen joegen ús soarch.
Mar rêstich naam ús sjauffeur de bochten
Fan it doarpstêdsje en ear’t wy ’t wisten
Wien’ we oan ’e seedyk.
De motor sette wat oan; hy spûn en snoarke
En soms effen rêchwipte de auto
As in streakjend poeske.
En foarby fleagen de húskes dy’t ik sa goed koe.
En foarby de pleatsen dy’t ik sa goed koe,
Mar no swijend en sûnder bewenners;
En foarby de greiden mei wat donkere winterskiep
En iepenbrutsen bou dêr’t seefûgels saaiden.
Ien mânske kob siet op ’e reed;
Rotgânzen wienen der net,
Wêr soenen dy no har lieten sjonge?
O hoe deadsk is dat stille fjild, myn freonen hawwe my
     ferlitten!
Oan ’t ein noch effen boppe de see swaaie de libbene
     basaltblokken,
Mar de auto kriemt.
En set ús del foar de trein fan 11 oere 11.

 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *