LYK AS YN JONGE TIID

LYK AS YN JONGE TIID

 
Lyk as yn jonge tiid myn rinnen sneins,
Troch ’t simmersk lân, mei âld’re trouwe freon,
Sa wêze, maten, jimme reis mei my;
Hjoed hat wer wat fan d’ âlde langst my dreaun.
 
Hoe gûnen wy – wie ’t jimmer sinne en ljocht? –
Mei flugge stap de blide lânen yn!
De frjemde paden brochten wûnd’re njû,
De geaen leinen yn in nije skyn!
 
O ’t binnenpaad de blanke finne troch!
Gjin swieter stee as dêr’t de klaver rûkt;
Hjir oer in hout, dan wer in foarhaad lâns;
O, hoe’t ús – bern – dochs jimmer wiksel lûkt!
 
Koesto dat doarp? Sjochst hoe’t om hege terp
De feart him slingert? ’t Hiem nei ’t wetter ta,
De huzen stean yn ’t rûn; op heechste kling
Leit frij it hôf; de winen sprekke ’r sa!
 
Sjochsto dat hûs? It bochtich tek is grien,
De âlde ruten jouwe lytse dei;
Mar wite râne siert de muorren op,
En ek foar hûs d’ abeeljen pronkje ’r mei.
 
Sjochsto dat hôf? In mânske rige stiet;
Oer har binn’ ropp’ge stoarmen gien,
Mar sterk haww’ hja de earmen bûgd
En hjerstmis as in kening stien.
 
     – O freon, Jo binne wei; wy haww’ Jo brocht
Nei ’t lêste stee; en wat ik sjong is wei,
Of hast fergûn – o, ûnbegryplik eat!
Ferstoarn, fergûn en dochs yn ljochte dei!

 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *