LJOCHTE MOARN YN ’E FINNE

LJOCHTE MOARN YN ’E FINNE

De sinne en de klaver, dat is ommers al
Wat minske hawwe moat fan himmel en fan ierd’;
De waarme gloed, it ljocht: in himmelfal,
En ’t libben út de grûn omhegens fierd!
 
O groedesuster, ierdemem, godljocht,
(It is dochs mear as h e i t? Dy sloech ik oer
Yn ’t wrâldbestel sa’t ik it foar my brocht.)
O ljochte trits fan ’t goed dat my wjerfoer!
 
Sa rûn ik dêr, in dierke yn Gods wrâld,
In bern allyk dat wit fan tsjoed noch from;
It nimt de oefte oan fan ’t albewâld,
En hat de free en sjocht nei wet net om.
 
– Mar haw ik ek net kwea it kweade sein,
It goede goed? Haw ’k net de wet betocht?
En as sok heidens moarnsskoft is fertein,
Haw ’k moedich net nei heger wiisheid socht?

 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *