KRYSTTIID

KRYSTTIID

 
Wy gean oer iis nei hûs;
De loft is klear, ’t iis wol betroud.
Kom, lit dy driuwe oer ’e gledde baan
En drink wat suv’re winter jout.
 
De stêd leit efter ús;
Syn reek, syn lûden wurde wei;
Wiid leit it fjild yn blide skyn,
De moannehoarn blinkt troch de bleke dei.
 
De froastwyn strykt oer ’t reid,
En oars gjin lûd as eigen flugge skek.
In ink’le âlde pleats leit oan ’e feart,
De rûchskern’ wazemt, jûkels hingj’ oan ’t tek.
 
Hoe eigen is it ús,
Dat stille hiem, dat bûthús mei syn kij!
Yn drôge gean w’ it bochtich foarskreaun paad,
De tillen troch, it lytse doarp foarby.
 
Dêr leit de hege dyk.
Kliuw hjir by op! Sjoch dat ferstjurre fjild!
Fier oer ’e waard de skossen, wyt en heech,
Yn foarse driuw ta blanke bergen tild.
 
     – Sa hat wol Barendsz stien
Op NovaZimbla en seach de flakte oer,
De wide woestenij, foar’t winter kaam
En nacht, en ’t lijen har wjerfoer. –
 
It blanke wurdt rea-goud;
Noch effen kinst de ljocht’re rânen sjen;
Hast stjert it wei. Kom, lit ús gean:
It waarme hûs bidet syn bern.

 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *