IN ALDERE STIMME SPREKT

IN ALDERE STIMME SPREKT

 
Noch wynt him it paad de lânen troch
     nei it lytse doarpke ta;
Noch komt oer ’e greide de rook fan it hea
     en de klaver blomket sa:
Noch rattelt de haaiwein oer ’e reed en
     hellet syn kost’le fracht;
Noch drave de keallen de finne oer,
     as it seel op ’e amer slacht.
 
Mar wy binne wurden gammel en âld
     en hast is de krêft tenein;
As in ienlike beam ferwaaid en krom,
     fan ’e seewyn fûl teslein;
It libben fersinkt en de moed fergong,
     it frjemde is sa nei;
O skimen, ferstoarnen, om my ta!
     ’t komt al út ’e djipte wei.
 
En alles wat my oan jonkheid bynt,
     dat is sa ljocht en goed;
Aldfreone antlit, wat skraal en bestoarn,
     is sterk fan jonge moed.
O feinten, o freonen, it libben bleau,
     hoe fêst sjoch ’k jimme dêr stean,
En fiel fan jimm’ wêzen de deugd en gloed
     my troch de siele gean.

 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *