‘IK GING GELOOVEN DAT IK NU GING RUSTEN’

‘IK GING GELOOVEN DAT IK NU GING RUSTEN’

 
     Slauerhoff
 
‘Der bart sa folle,’ sei it boekferkeapersmaatsje,
‘Earst gong it wol wat mear; dat is no foarby.’
Ik wit, it stjerren brocht my ek ’t besinnen;
Mar it tinken bliuwt en lit my net wer frij.
 
Sa giet my jimmeroan wer troch de holle
Hoe’t song fan rêst ien dy’t net rêste koe.
‘In hûs bewenje, kleare sinnen skriuwe,’
Mar seerop komt, en mei giet wa’t net soe.
 
Faaks docht it nij: in stadich man, fan wêzen
Wol oars, mei wylde feint sa op en út?
Mar is it dan dat frède makke in dichter
Dy’t fan in folts wat yn him sels beslút?
 
Der binne langsten, dy’t as wylde fûgels
Flean’ út elts hert, dat macht hat ta it liet;
Sa’n hert is frjemd net ien dy’t moediger
As oaren syn libben seit, frijer ta died.

 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *