FUORTGEAN

FUORTGEAN

Earstdeis sil ik dizze ierde ferlitte moatte en ta de faderen
     fersamle wurde.
It is wol net dat ik harren moete sil en mei liifseagen
     oanskôgje;
It is mear dat ús stalten fan it Al-betinken yn ien byldberik
     gearbrocht en omfieme wurde sille.
– ‘Dan silsto allinne as byld bestean bliuwe?’ –
It meie sa werkelik wêze as it byld fan dyn memme leafde!
 
Froulju en tsjinstb’ren hoege net – sa as earen wol – mei my it
     libben te ferliezen;
Ik sil fuortgean, mar hja dy’t om my hinne wienen sille libje.
It jufferke, dêr ik juster wat by koft haw, sil wer in pears daske
     út ’e etalaazje ferkeapje (te krijen as de útstalling fernijd
     wurdt),
En de professor, yn waans leard boek ik studearre haw, sil wer
     syn Fryske lessen oan ’e studinten jaan, dy’t oer de slimme
     stavering kleie sille.
En it is my goed dat bliuwe sille wêr’t myn eagen oer hinne
     gongen.
 
Ik sil fuortgean, nei it lân fan myn âlden en freonen; fan myn
     jeugd en myn follere jierren.
No noch it swierste stik. De fleanmajines raze, mar ik nim
     in bûtenromtlike ferbining. Aanst falt de tiid ek wei.
– Mar de boereman, dy’t it Fryske lân hoedzje moat, sil wer
     de skuorredoarren iepen sette as de simmer op it heechste is;
 
En de jonge dichter, yn wa de hertstocht fan Gysbert libbet,
     sil wer de plompen mei de fûsten oprôle sjen as de Ivige de
     wjittering skjinnet.

 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *