FERTROUWEN

FERTROUWEN

Moat ik dy arbeidersman no noch neame, dy’t foar syn hûs stie
     doe’t ik dêr lâns kaam,
En dy’t tsjin my sei : Ik bin no 80 jier en ik rêd my alheel sels?
     (Der wie noch gjin Drees)
Moat ik dy jonge kearel noch neame, dy’t mei de seine
     yn it lân stie, dêr’t ik mei de fierrekiker nei seach?
Hy lake; hy skynde wol aardichheid oan myn keunsten te
     hawwen.
 
Moat ik soks net ‘betrou’ neame? Fertrouwen yn ien,
     frjemd oan it arbeiderslibben?
Dat is it fertrouwen dat ik hawwe moat om diel oan dy
libbens
     te krijen.
En dan tink ik oan dy jonge freon, dy’t ik doe mei de namme
     ‘Pier’ beneamd haw.

 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *